WELCOME

To Our Website

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Sed non metus

گزیده های مقالات  عنایت الله پویان

 

    تصویر او مصور                                                             شاعر عنایت الله پویان

 

 
د هغې پاکې او اورینې مینې
چې یې تصویر د زړه په سترګو وینم
د خیال انځور کاږمه
 
کاشکې ژړا د پاکې مینې نوم وای
 
کاشکې د اوښکو د تصویر په مانا
 
څوک پوهیدای
 
******
پرونۍ شپه مې/ په ځنګله کې/ له ګلاب سره وه
 
ګلاب د حسن اوښایست شهزاده
 
یوه رنګینه /د سرو وینو/ پیاله لاس کې راکړه
 
ما مې د سوي زړګي/په اور کې سوې څیره
 
د تورغاټول په وینو رنګه کړه/ خدای ؤستایله
فرشتې پریوتې په خاورو/ او سجدې یې ؤکړې
 
شیطان ملعون د تجمل ښکلي محفل نه ؤ وت
 
مینه دعشق کاله ته راغله، خوشحالي جوړه شوه
 
******
پرون دې داسې پیغامونه راغلل
 
چې ستا درګاه  ته  در شم
 
او ستا د بدن/ له صیقل شوو/ مرمرینو تیږو
 
د عشق بتان ؤتراشم
 
او بیا دا ښکلې/ د بتانو/ مرمرینې  څیرې
 
د خاصو عامو خلکو/ د عبادت لپاره
 
د خپل زړګي/ په بتخانې کې کیږدم
 
ګوندې د مینې او ښایست مالکان
 
د هنر مندو ګوتو/ دغه تصویر/د عشق انځور ؤمني
 
ته د ګلانو/ د رنګونو/ له مجموعې جوړه ېې
 
ته کله سره شې،کله سپینه،کله شنه زرغونه
 
ستا په رنګونو کې/ د مینې بيرنګي پرته ده
 
ستا شونډې سرې دي/او سور رنګ د کوم غاټول دې
 
په سرو شوڼډو پروت دی
 
ستا د کجل په رانجو تورې سترګې
 
زما  د  زړه  غمجن  ماښام  لپاره
 
سپینې ډیوې بلوي
 
ستا د شیدو په څیر تک سپین غاښونه
 
د خوړ د شګو په چینو کې/ سپین صدف ځلوي
 
زه د پسرلي په ورځو شپو کې
 
هغې ورشو/ هغې بیدیا ته لاړم
 
هلته چې واورې نه وې
 
هلته چې لمر خپلې شغلې شندل
 
هلته چې ځمکه/ د ګلپاڼو په ښکلا پټه وه
 
او د کوچیانو تور پیکیو، ګلالیو پیغلو
هلته مالونه/ تنکی وری/ خپلې رمې پولې
 
ما د کوچیانو/ د کیږدیو/ د ښکلا له سیمې
 
ستا د سرو شونډو د انځور لپاره
 
تنکي ګلان او د ګلانو/ د رنګونو/ مجموعه ټوله کړه
 
ما غوښتل تاته در شم
 
او ستا د سرکو شونډو/ ښکلی انځور ؤ کاږم
 
لا مې تکل د لارې کړی نه ؤ
 
لا مې قلم لاس کې نیولای نه ؤ
 
آسمان کې تورې ګردلې پیدا شوې
 
بادونه ؤلګیدل
 
تالندې ؤ غړمبیدې
 
وریزو د اوښکو څاڅکي ؤ بیول
 
سیلاو  د غرونو  ګاټي  ورغړول
 
او د ګلانو/ د رنګونو مجموعه
را نه بادونو په سیلاو لاهو کړه
 
ورکه  له ما نه  شوله ورکه
 
سیلاو پو پنا کړه
 
ما  د  بادونو، توفانونو  پسې
 
ستومانې  مڼډې  ؤکړې
 
زما د باد پسې ستومانې منډې
 
د لیونتوب مڼډې وې
 
زه خو تش لاسی ستا حضور ته راغلم
 
تاته له شرمه هسک کتلای نشم
 
له مانه تمه د انځور مه کوه
 
زه بیخي ستړی یمه
 
زه د توفان څپو ځبلی یمه
 
زما لاسونه هنر مندې ګوتې
 
د ظلم زور/ او ترږمو استازو
په چاقو ګانو او چړو غوڅ کړي
 
ماته بخښنه ؤکړه
 
انځور کاږلي نشم
 
او خپل د دعا لاسونه
 
د شنه آسمان په لوري  ؤغځوه
 
کوندې لیوان وګړي
 
د تصور او د تصویر په مانا ؤ پوهیږي
 
ګوندې توفان غلی شي
 
تاته زارۍ کومه
 

«ګرانې ما مه هیروه»

 

        عنایت الله پویان  

  

 

 

رفقا، دوستان عزیزتارنمای وطندار !  لطفاً نظرات، پیشنهادات، انتقادات، مقاله ها، نوشته ها، مضامین و مطالب علمی و تحلیلی خود را جهتِ نشر به ادرس پوست الکترونیکی سایت بفرستید