حامد کرزی
 

2016/02/19    

   نوشه ی : فروغی

به بهانه ی سرنگون کردن پایه های برق

          درحالیکه دامنه ی کشتار و جنگ در کشور گسترش یافته است ، ازمدتیست شهر کابل پایتخت افغانستان بار دیگر بی برق است و باشنده گان بینوای شهر از سرمای سوزنده ی زمستان و تاریکی دوامدار بیشترعذاب میکشند . 

 با نگاه کوتاهی به گذشته  ، بخوبی در می یابیم که نه کشتار بیرحمانه ی سربازان ، معلمان  و ماموران دولتی در سرزمین ما کارتازه ایست و نه سرنگون کردن پایه های برق  . همه بیاد داریم که مجاهدان سر به کف ، در سالهای شصت و هفتاد  خورشیدی ، سرنگون کردن پایه های برق و به آتش کشیدن کاروان های مواد خوراکی اولیه ی مردم کابل را ، بزرگترین پیروزی خویش میپنداشتند . آنان همچنان کشتار بیرحمانه ی سربازان و ماموران دولتی را با شادی جشن گرفته و از آن مواد تبلیغاتی برای رسانه های گروهی غرب تهیه مینمودند  . زنده زنده پوست کردن مأموران دولت ، قطعه قطعه کردن اعضای بدن سربازان اسیر ، میخ در سر کوبیدن و گوش و بینی بریدن اسیران زنده ، و دهها شکل فجیع و هولناک کشتار آدمها ی بیگناه ، سربازان و ماموران دولتی ؛ رسمهای معمول بیرحمی و کشتار درمیان افراطیون کشور ما بوده است .  اگر امروز طالب و داعش سر میبرند و اسیران را زنده زنده میسوزانند ، دیروز نیز مجاهدان سر به کف ما ، سربازان اسیر و ماموران دولتی را زنده زنده پوست میکند ند و دهها جزای بیرحمانه ی دیگر میدادند .  به همین سان است وجه مشترک هر دو گروه بنیادگرا در سرنگون کردن پایه های برق  . 

 به باور من این حقایق روشن را که قطع برق و کشتار همراه با قساوت کارتازه ای در میان گروه های افراطی نیست ، همه میدانند و نیازی به اثبات ندارد  . رییس جمهورغنی میداند ، عبدالله عبدالله میداند ، عبدالرب رسول سیاف و تمام رهبران مجاهدین که اکنون همه به مولتی میلیونرها مبدل شده اند میدانند ، عبدالرحیم وردک وزیر دفاع پیشین که بیشتر به پایه پران برق مشهور است هم میداند . روسای مجلسین شورا میدانند و همچنان جناب زلمی خلیل زاد و سایر دولتمداران امریکا هم میدانند که سرنگون کردن پایه های برق ، به آتش کشیدن کاروانهای مواد خوراکی اولیه مردم کابل و کشتار بیرحمانه ی معلمان ، سربازان و ماموران دولتی ، کارتازه ای در کشور ما نیست .

 اگر با دقت به بدنه ی حکومت و دولت افغانستان طی سالهای اخیر نگاه کوتاهی بیندازیم ، بیشترینه اعضای زورمند دولتی ، شامل همان قدرتمندانیست که در سرنگونی پایه های برق ، به آتش کشیدن کاروانهای موادخوراکی اولیه و کشتارهای بیرحمانه ی سربازان و ماموران دولتی و چپاول ثروتهای ملی ، نقش برجسته داشته اند . یا مستقیمن در رهبری شرارت دست داشته اند و یا از آن حمایت کرده اند .  

 به نظرمن ، تا زمانیکه پایه پرانهای برق ، وزیردفاع ، وکیل و سناتورمقررشوند و تا زمانیکه غارتگران و چپاولگران دارایی های ملی ( بخصوص اسلحه و مهمات قوای مسلح کشور بشمول طیارات و تانکها ، معادن و زمینهای دولتی ) بمقامهای بلند دولتی دست بیابند ؛ و تا آنگاهی که رهبران حکومت ، با دزدان و غاصبان زمین دهن جوال را بگیرند ؛ نه از امنیت و ثبات خبری خواهد بود و نه به آرامش و رفاه دست خواهیم یافت .  مردم هرگز به وعده ها و شعارهای میان تهی و لفاظی های نمایشی رییس جمهورغنی و عبدالله عبدالله باور نخواهند کرد مگر آنکه صداقت شانرا در عمل به اثبات برسانند .  آنان بمردم امنیت و ثبات وعده میدهند ولی تاهنوز هیچ برنامه ی موثر وعملی برای تامین امنیت و ثبات ندارند . حتا با گذشت یکسال تا هنوز نتوانسته اند مدیران مسوول امنیت  ( وزیر دفاع و رییس عمومی امنیت ملی ) را معین و  مقرر نمایند . ما تا هنوز که بیش از یکسال از تشکیل حکومت وحدت ملی میگذرد ، کشوری در حال جنگ اما بدون وزیر جنگیم . 

آخرین گزارش سازمانهای بین المللی گواه آنست که افغانستان هنوز سومین کشور فاسد درجهان بوده  و سال 2015 نا امن ترین سال کشور طی چهارده سال اخیر بوده است .  باساس همین گزارشها وضعیت زنده گی مردم اسفبارتر شده ، کوچ و هجرت سیل آسای جوانان ازکشوربصورت سرسام آور و هولناک بیشتر شده و انفجارات و حوادث مرگبار بیشتر از پیش گردیده است . 

 پرسش اینجاست که مقصر اصلی اینهمه نا بسامانیها کیست  ؟  چرا با وجود گزافه گوییهای رییس جمهور و رییس اجراییه ، افغانستان هنوز در زمره ی فاسدترین کشورهای جهان است و اولین سال حکومتداری آنان ( سال 2015  ) نا امن ترین سال طی چهارده سال اخیر بوده است ؟          چرا تا هنوز وزیر دفاع و وزیر امنیت ملی نداریم  ؟ 

 چرا فساد در درون دولت ریشه دار تر شده ، بجز حرافی و کارهای نمایشی اقدامات جسورانه و بنیادی در برابر آن صورت نمیگیرد ؟ 

چرا آگاهانه و پلان شده زمینه ی گسترش فعالیت گروههای مختلف افراطی از جمله گروه اسلامی داعش درنقاط مختلف کشور مساعد گردانیده شده و با بهانه های مختلف دور باطل ناامنی و جنگ در کشورما ادامه داده میشود ؟ چرا ؟ چرا ؟ چرا ؟   

 به باورمن ، این دور باطل مطابق سناریوی از قبل نگاشته شده میچرخد و به پیش برده میشود . گرداننده گان این سناریوی هولناک با بکارگیری عروسکهای بازیگری چون کرزی و احمدزی و عبدالله و همانند آنان ... با بکارگیری بازیگران دیو صفتی چون جهادیون ، طالبان ، داعشیان و همانند آنان ... هم دایره ی فساد را بزرگتر خواهند کرد وهم دایره ی جنگ و ناامنی را  .  جنگ و ناامنی و فساد  تا زمانی در افغانستان ادامه خواهدیافت که ملت بخواب رفته ی ما بیدار شده ، دربرابر فاسدان، غاصبان زمین و دیو صفتان و خفاشان خون آشام بایستند و سرنوشت شانرا خود بدست بگیرند .  

اما این بیداری و این پرخاش دربرابر بیعدالتی ، ظلم ، فساد و جنگ چگونه و از چه راهی بچنگ خواهد آمد ، پرسش بزرگ دیگریست که به بحث دراز دامن دیگری نیاز دارد . 

چند درد دلم را به بهانه ی بی برقی نوشتم تا شما سروران گرانقدر چگونه میاندیشید . یا هو 

 فبروری 2016                                                                 

 

1 - حرکتهای جمعی و قاطع مدنی

2 -جهان عرب دگرگون میشود

3 -میراثهای بد  و  نا میمون سیزده   سال گذشته

4 -  مسوولین حکومت گویا وحدت ملی باید پاسخ بگویند

5 -   آیا دوران " جهاد باوری "  رو به پایان است ؟

6 ـ   باز چه بازی ای در راه است ؟

7 -      دین باوری سیاسی ، زمینه ساز اصلی قتل فرخنده است

8 - نگاهی شتابنده بروضعیت کنونی موسیقی افغانستان

9 - داغتر شدن تنور جنگ در جهان اسالم

10 - آیا ما از خواب غفلت بیدار خواهیم شد  ؟ 

11 - سقوط موقتی کندز ، ادامه ی سناریوی گسترش جنگ در شمال افغانستان است

12 - آیا حکومتداران کابل ریگ در کفش هایشان دارند  ؟ 

13 -چرا بیشترینه رویا های ما تحقق نمی یابند ؟ 

14 - به بهانه ی سرنگون کردن پایه های برق

 

 
 

admin@vatandar.at

 
 مدیر مسوول : انجنیر هما یوسفی
صاحب امتیاز : انجنیرنجیب یوسفی
کليه ی حقوق بر اساس قوانين کپی رايت  محفوظ و متعلق به وطندار می باشد