WELCOME

To Our Website

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Sed non metus

 گزیده های مقالات فرهنگی فلسفی وسیاسی حشمت الله بیان

 

    ثروتمندان در پی معماری و غربا در جستجوی افطاری                           حشمت الله بیان

افغانستان یکی از کشور هایست که بیشتر از یک سوم نفوس آن در فقر اقتصادي به سر میبرند. عامل این فقر و بی روزگاری همانا جنگ های مداوم در درازنای تاریخ با متجاوزین خارجی و میان گروهی و همچنان بی توجهی یا کم توجهی شاهان و زمامداران این کشور نسبت به زندگی مردم و سرزمین شان میباشد. همان طوری که نفس جنگ ها پیامد ناگواری را بالای تمام عرصه های زندگی بشر به جا میگذارد و زمینه را برای بی امنیتی، بی عدالتی، فقر اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و ... مساعد میسازد که متأسفانه کشورمان دستخوش چنین وضعیتی بد و نا به سامان گردیده است.

از دید آگاهان امور، پس از سالیان دراز جنگ و بدبختی درین کشور، دهه 1380خورشیدی در واقع دهه طلایی و فرصت خوبی برای ساخت و ساز، اعتلا، بالندگی و بهسازی مردم افغانستان بود؛ زیرا جامعه جهانی ظاهراً ده ها ملیارد دالر خویش را وارد این کشور ساخت و در تمام عرصه های زندگی با این کشور همکاری نمود تا شهروندان آن از امنیت دایمی، فقر و بی روزگاری بهرمند گردند که متأسفانه این کمک ها و زمینه گستری ها آن طوری که لازم و ضروری بود به جای مناسبش به کار نرفت؛ بلکه بیشتر آن پول ها بر جیب یک تعداد اشخاص استفاده جو که حس وطن دوستی و مردم دوستی در وجود شان کم رنگ حتی بی رنگ بود،غلطید. و افغانستان را از پیشرفت آن چنانی اش باز ماند.

اشخاص سودجو و فرصت طلب که تعداد شان از ده سال بدینسو رو به فزونی است، از راه های مختلف نامشروع چون: غصب و فروش زمین های دولتی و شخصی، قاچاق مواد مخدر، استفاده جویی از پول های باد آورده خارجی و بودجه داخلی افغانستان، معاشات بلند دالری و افغانی، رشوه ستانی، اختلاس، فروش کالاها و امتعه ی تجارتی با قیمت چند برابر بلند بر مردم و .... پول هنگفت و بی شماری را به دست آوردند، این اشخاص با به دست آوردن این پول ها، دست به معماری خانه ها و قصر های مجلل چند طبقه یی در کابل و دیگر شهر های کشور زده و میزنند که دیزان این گونه خانه های مدرن و پر زرق و برق در بیرون از کشور توسط مهندسان خارجی ترتیب میگردد. به دور از تصور نخواهد بود که بالای اعمار هر یک ازین خانه ها ملیونها دالر به مصرف رسیده است. هرگاه این اربابان ثروت بخواهند خانه های شان را به کرایه بدهند، متقاضیان مکلف است از پنج هزار تا دوازده هزار دالر امریکایی حتی بالاتر ازان را به صاحب خانه در ماه بپردازد که این گونه قیمت گذاری های گزاف در کنار دیگر ناهنجاری ها درین کشور، اثرات سؤ خود را بالای خانه های کرایی حتی گلی و بیرون از شهر ها هم گذاشته و همشهریان کرایه نشین غریب و کم درامد ما مجبور اند تا آن خانه هاییکه به گونه ی مثال در سال های پیشین در ماه دو هزار افغانی کرایه میپرداختند، حالا باید دو چند آن بپردازند. اگر اين رویكرد به همین منوال ادامه یابد انگار، که این ثروتمندان ثروتمندتر، فقرا فقیرتر و به تعداد درویزگان افزون تر خواهد شد؛ زیرا از یکسو کرایه خانه ها روز به روز بالا میرود و از سوی دیگر قیمت مواد اولیه غذایی و دیگر اشیای مورد نیاز مردم در حال صعود میباشد.

دولت افغانستان و جامعه جهانی هم آنقدر غرق در معاملات سیاسی و زد و بند های روزگار استند که شاید مجال و یا جرأت بازپرسی این گونه واقعات و معاملات را ازین سروران ثروت نداشته باشند. و یا شاید خود شان هم شامل این چنین اشخاص باشند. اگر از بازپرسی دولت و جامعه جهانی بگزریم و بدین گفته اکتفا کنیم که: (بهترین قاضی وجدان است) بهتر خواهد بود. آیا این سروران ثروت به مثابه انسان های با وجدان و مسلمان گاهی با خود فکر کرده اند که زندگی اصلی و ابدی شان پس از مرگ آغاز میگردد و ما برای چند روزی نا معیین درین دنیا زندگی داریم. چه میشد که بخشی از سرمایه شان را در راستای ایجاد فابریکات تولیدی، میکانیزه ساختن و رشد زراعت و ده ها مجرا دیگر که باعث رشد اقتصادی این کشور فقیر و زجر دیده میشد به مصرف میرساندند تا از یک سو سطح تولید در کشور بالا میرفت و از سوی دیگر زمینه کار برای ده ها هزار همشهری مان که از بیکاری رنج میبرند، مساعد میگردید. و در کل قدمی در راستای فقرزدایی، گزار از وضعیت اقتصاد مصرفی به تولیدی و کاهش درویزگی در کشور برداشته میشد.

بنابرین مردم افغانستان از ثروتمندان و تاجران شان باز هم توقع دارند تا دست از اعمار چنین منازل و قصر های مجلل پر مصرف که مایه حقارت و پریشانی مردم فقیر این سرزمین و مایه شرم ساری و زیر سؤال بردن حیثیت این کشور نزد خارجیان میشود برداشته، سرمایه های شان را در راه رفاه عامه و خدمتگذاری به مردم به کار اندازند و همچنان مطابق به احکام دین مقدس اسلام زکات مال و صدقات فطر شان را که ما در پایانی روز های ماه رمضان که یکی از بهترین ماه های سال به شمار میرود، قرار داریم به فقرا و مستمندانی که در پی دریافت لقمه نانی برای افطاری خود و خانواده های شان استند، تقسیم نمایند تا از یک سؤ رفع مسؤولیت در پیشگاه پروردگار منان نموده باشند و از سوی دیگر باعث کمک به همنوعان شان گردند.

 

رفقا، دوستان عزیزتارنمای وطندار !  لطفاً نظرات، پیشنهادات، انتقادات، مقاله ها، نوشته ها، مضامین و مطالب علمی و تحلیلی خود را جهتِ نشر به ادرس پوست الکترونیکی سایت بفرستید