2010/4/13

 

د یوې دنګې ونې ښکلي ښاخ کې،

یوې مرغۍ ځانته  له مېنې نه کړه ځاله جوړه ،

نه ئې د لوږې څه سوچ وکړ اونه هم دتندې ،

                        نه د یخنۍ او ګرمۍ .

                      په ورځو ورځو  او په شپو شپو ئې

                      ګرمه ، تبجنه ، هیله منه  سینه

                  په بی نفسه او سړو  هګیو ومښله

څو چې بچي ئې وشول،

                دانه یې راوړه او هغوۍ ئې الوتو ته جوړ کړل.

خو یوې تندې سېلې ،

                بچي له ځالې نه را وغوځول

نه الوتی شول پورته ،

نه ئې په مځکه د ژوندون وس درلود ،

  خوار او حیران ئې په حسرت د ځالی لورته کتل ،

                      او د مور ګرمه غیږ ئې تل یادیده..............

                                

د زمانې سیلېو   

 

د ګران وطن له غیږې،

                 مونږ هم  ددوي په شانې؛

                      لاندې ګوزاره  او بی ځالې کړو ،

او دادی هره شیبه ،

د خپل وطن ، د تودې غبږې په حسرت کی سو زو . .