WELCOME

To Our Website

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Sed non metus

بقیه گزیده های مقالات فرهنگی دستگیر نایل کلیک نماید

 

 تقدیم به شهیدانِ کابل! -  اسطورء شهادت                        دستګیر نایل

       تقدیم به شهیدانِ کابل!

دستگیر نایل

به کابل جان گذر کردم پگاهی           « شنیدم ناله و فریاد و آهی »

شنیدم که به عین وغین میگفت:              شهیدی، بیگناهی، بی پناهی

کجا شد انهمه عقل و نبوغ ات            گذشت از وعده هایت، سال و ماهی

به زورِجانکری،داوید کمرون              رسیدید هردو تان بر تختِ شاهی

اگر زورِ همین هردو نمی بود              نمی کردید اکنون، کج کلاهی

رسانیدید «طالب» را، دَمِ ارگ           و « داعش» را به ما کردید راهی

کی می بیند ستم از دستِ طالب ؟                یتیمی، بیوه ای، بی سرپناهی

یکی شد کُشته، با فتوای بیجا                 یکی سنگسار شد، اندر مناهی

دراین کشور، کی می بیند مصیبت؟           غریبی، بیکسی، بی دستگاهی

ز دست شیخ و ملا و مجاهد                 نمانده هیچکس بی داغ، گاهی

کسی را راکت و خمپاره ها کُشت              کسی را سیلی و مُشتِ سپاهی

خدایا! خانهء طالب، بسوزان               که کُشتند خلق را، در بیگناهی

چرا توزیع «کارت هویت» ِ ما             مُعلق مانده با امرِ شفاهی ؟

دریغا! مردم ما، در چه حال اند          یکی مظلوم، یکی در پادشاهی

یکی قاتل، یکی جاهل، یکی مست           یکی محروم، از فضلِ الاهی

یکی جاسوسِ پاکستان و ایران           یکی صادق، چو وقتِ صبحگاهی

یکی، بیچاره در کُنجی نشسته              یکی، مصروف اعمالِ مناهی

کسی که پول و چوبِ دار، دارد              نمی ترسند، از عدلِ الاهی

نمی دانیم، کدامین سو گریزیم               همه وامانده ایم در نیمه راهی

الهی چاره ء ما بیکسان کن                     بیندازی به ما، نیم نگاهی

در این دنیا که ما هر گز نداریم             بجز بیچاره گی، هرگز گناهی

«غنی» این را بدانی بعد ازین هم           که جای تو بوَد در قعر چاهی

بگو از ما،به «عبدالله» که روزی            نمی ماند بتو، جز روسیاهی !

الاهی چون نجیب الله ببینیم                سرِ هردوی تان، در چهار راهی!!

به پا خیزید، ای بیچاره مردم           که ما دیگر نه داریم هیچ راهی

    اسطورء شهادت 

    دستگیر نایل

در یک روزِ روشن و آفتابی،

  درقلب کابلِ شهنامه ای

    ودر کنار ارگِ شاهی!

  مُشتی اوباش،

  چون ضحاکانِ مار بردوش

با کله های پوچ ولب های تشنه به انتقام

 مظلوم زنی را که داعی حقیقت بود،

 به اتهام آتش زدن به قرآن !

  از حریم « شاهِ دوشمشیره» !

 شاهی که کُشته بود بسیار صغیره وکبیره !!

  به کوچه های ظلمت بردند 

 آنقدر زدند، تا مُرد!

 وجسدش را هم به آتش سُپرد

      واین گونه سرزمین آتش گرفتهء رستمان را 

  قتلگاهِ مظلومان کردند

+++++++++

  همه چشم ها، می دیدند

   و گوش ها، می شنیدند

  که فریاد آن زنِ مظلوم،

   به کجا ها می رسید

  اما کسی نمی پرسید

که این شمشیر زنانِ عرَب پرور

کیست و کجاییست؟ 

وچند ملا و روشنفکر ومفتیِ ریاکار،

فردای این مصیبتِ دل آزار

گفتند که: دَین دِین، ادا شد !

حکمِ خدا، بجا شد!!

ای تبارِ رستم و کاوه!

 تا چه زمانی توسنِ ستروَن ظلم،می تازد؟

ما، کی هستیم وبه کجا می رویم؟

راه روشن است، اما قلب ها تاریک

سفر، دور است اما دشمن، نزدیک

مردم ،در زیر پاشنه های استبداد 

 هر روز قربانی میدهند

و در این پیکارِ حماسه ساز،

اسطورهء شهادت را میخوانند،

تو، چه رسالتی خواهی داشت

سکوت وتسلیم شدن،

و یا رها شدن از زندان دین فروشان ریا کار؟!  

   

 

رفقا، دوستان عزیزتارنمای وطندار !  لطفاً نظرات، پیشنهادات، انتقادات، مقاله ها، نوشته ها، مضامین و مطالب علمی و تحلیلی خود را جهتِ نشر به ادرس پوست الکترونیکی سایت بفرستید