2012/07/10

.اصل این نوشته، مضمون برنامه یی بود که ازطرف تلویزیون دویچه وله DW-TV  دردسترس شبکه های تلویزیونی افغانستان قرار گرفت. بدینوسیله جهت اجازۀ پخش آن در رسانه های دیگر، از تلویزیون دویچه وله ابراز امتنان می گردد.

   

تاریخ، تقویم روزگارآگیسÄgäis  را در سدۀ ششم پیش از میلاد ورق می زند. کشتی های جنگیِ یونانی وکدخدایان خوف آور آن، خطرات ابحار بودند. چنگک های برنجیِ لنگرهای این کشتی ها، دشمن را واقعاً به سیخ می کشیدند. تهدیدی مرگ آور.

ناخدایان آزمون دیده، هرکشتیِ جنگی را به سریعترین قایقِ زمان مبدل می ساختند. کشتی داران بر دریا ها حکم فرمايی می کردند. تنها کشورهای ثروتمند می توانستند دارای این اسلحۀ اعجاب انگیز در عهد کهن  باشند:

کشور های مثل پولیکراتیس Polykrates ، تیران  Tyrannو زاموس .  Samos

کشتی های تجارتی آگیس غنایم نیروهای دریايی ترویا  Trojaو مصر را نیز حمل و نقل می کردند.

این کشتی ها خیلی عالی و در عصر خویش  بسیار مجهز طرح ریزی شده بودند.همین کشتی ها باعث اصلیِ ثروت زاموس و حکمروایانش شدند؛ محل قصر پولیکراتیس هنوز تعیین نشده است؛ اما در محل بندر امروزی ، لنگرگاه عظیمی وجود داشت که با طول ۳۰۰متر و عمق ۲۵متر، نیروی دریایی حکمروای مستبد پولیکرتیس را پشتیبانی می نمود .  

پولیکراتیس بزرگترین آموزگاران را به دربارخویش آورده بود.معروفترین دانشمند دربارش از زاموس، فیثاغورث نام داشت،هرچند که معادلۀ محاسبویِ منسوب به فیثاغورث  Pythagoras  از خودش نیست و چند هزار سال پیش از وی آن را می شناختند.

زاموس مرکز دانش آنزمان بود. حصار شهر با طول شش کیلومتری اش، بندر را نیز دربر می گرفت و شهر باستانی زاموس را غیرقابل تهاجم می ساخت. باوجود همه،این شهرِ بسیار توسعه یافته یک مشکل داشت:

 تأمین آب آشامیدنی. یگانه چشمۀ بزرگِ منطقه، در آنسوی کوهستان قرار گرفته بود.

هرودت  Herodot مورخ یونانی دونیم هزار سال قبل از توانايی باورنکردنیِ کاریزی بدستور کسی بنام اویپالینوس   Eupalinus در اعماق کوه گزارش می دهد. ازین تونل تنها در ادبیات نام برده می شد، اما موقعیتش فراموش شده بود.اینک باستان شناسان این کاریز را دوباره کشف نموده و شیفتۀ وی گشته اند.

این تونل مطمئناً یکی از برجسته ترین آثار مهندسان عهد باستان می باشد و آنرا با فرود آمدن انسان به کرۀ ماه در عصر ما مقایسه می کنند یا با احداث تونل  اروپايی در زیر کانال مانش.

 این تونل نیز به امراویپالینوس از هردو جهت بطول یک کیلومتر همزمان حفر گردیده بود.علامتگذاری های باقیمانده  با رنگ سرخ،دستورهای تخنیکِ کار را نشان می دهند. این علامت ها،موجب دریافت چگونگیِ ساخت  این کاریز توسط اویپالینوس برای باستان شناسان گشته است. دانشمندان بیست سال ضرورت داشتند تا به کارکرد های اویپالینوس همتای ماقبل تاریخی خویش پی ببرند.

در پائین کوه ، زمانی مسیرراه زیارت کنندگان که باستان شناسان امروز در آن قبوری از عهد عتیق را کشف نموده اند، امتداد می یافت.

در دوطرف جادۀ مقدس مجسمه های قرار داشتند که در مسابقۀ بنیانگر مکان شرکت می ورزیدند.اکنون تنها یک ستون باقیمانده  یاد آور آن شکوه نابود گردیده می باشد.

بزرگترین معبد  فرهنگ یونانی در جهان  سده های متوالی به عنوان معدن سنگی مورد استفاده قرار می گرفت. نصف یک ستون، جهت راهنمايی باقی گذاشته شده است. تا سال ۱۹۰۵ که نخستین کنگرۀ بین المللیِ باستان شناسان ازساموس دیدار کرد، باید تمیز کاری های  زیادی انجام می پذیرفت.

باستان شناسان کشف نمودند که در زمانه های ماقبل تاریخی در همین محل، مکان نیایشی قرار داشت و یک تختۀ عظیم مجسمۀ چوبین مورد ستایش قرار می گرفت و بعداً الهۀ فراوانی و تکثر.

طبیعت برای آنها هنوز مقدس بشمار می رفت، تا بالاخره بنابر افسانه های اساطیریِ یونان "هِرا" Hara   زن "زئوس" Zeus  این محل را اشغال کرد. ظاهراً وی اینجا در زیر یک درخت تولد شده است.

درین میان در مکان های حفریاتِ بین راهِ زایران، هدایای مذهبی از جهانِ آشنای آنزمان یافت شده است. یک مکان مقدسِ عهد عتیق. بر اساس نقاشی های بدست آمده درین محل از جمله خشخاش و انار، یک شانه از اندلس Andalusia ، یک شاخ جهت نوشیدن ازمشرق زمین، یک ظرف دودِ صمغ عربی از سوریه و  همچنان یک  رندۀ پنیر که در حالت مأیوسی از سوی یک زن صدقه داده شده است.

لبخند مرموز مجسمۀ  یافت شدۀ  یک نوجوانِ مرمرین که به ارتفاع تقریباً پنج متر سر به فلک کشیده است امروز نیز هر بینندۀ  را گرفتار افسون خویش می گرداند.

 معبدی که بقایایش هنوز موجودست  بدستورپولیکراتیس با ستون های بلند تر از بیست متر واقعاً بسیار عظیم اعمار گردیده بود. با اینگونه دقت و ظرافتی هنوز امروز  نمی توان چنین نیایشگاهی را ساخت.

حفریات یک سده يی درینجا نزدیک به اتمام می باشد.دروازۀ ورودی این مکان مقدس نیز کشف شده است.باستان شناسان توانستند  بسیاری رموز این محل نیایش راهویدا گردانند. زاموس با معبد، تونل وحیواناتش در زمانه های ماقبل تاریخی نمونۀ برای توانمندی های ماهر فنی  می باشد.

دانشمندان دیگرعلم باستانشناسی نیز در آنسوی دریای مدیترانه در کشور بولیویا موضوع مشابهی را ردیابی می کنند.

پژوهشگران مردم شناسی در فورته دیلاینکا Fuerte del Inka حصاری در شرق بولیویا، تحقیقاتی را انجام داده و روشن گردانیده  اند که این قلعه زمانی یکی از بزرگترین اماکن مقدس بوده است.

درین مناطق دورافتاده در حاشیۀ شرقیِ کوه های آند  Andes در بولیویا هیچ کسی یک شاهزاده نشین قوم اینکا را تصور نمی نمود.

 دریکی از دره های جانبیِ ریو گرانده Rio Grande  و اعماق همین ریو پیرال Rio Piral ، مدت کوتاهی قبل از دستگیری اش، چگوارا Che Guevara  خود را پنهان کرده بود. سنگ های ساختمانیِ دقیقاً تراشیده شدۀ این محل ، صریحاً آثار باقیماندۀ یک پُل قدیمیِ تمدن اینکا می باشد. مهندسان سرخ پوست پنجصد سال قبل، استاد فن خویش بوده اند.

راه های ایجاد شدۀ آنها را مردم بومیِ منطقه هنوز هم استفاده می کنند. گویا قاصدان اینکا با روش دوِش نوبتی ۴۰۰ کیلومتر را در یک روز طی می کرده اند. جاده های این قوم زمانی از طریق دره های عمیق، مناطق منجمد، بیابان ها و جنگلات به اقیانوس آرام می انجامید و سازماندهیِ امپراطوریِ اینکا را ممکن می ساخت.

با وجود آن، وسعت امپراطوری اینکا بسوی شرق، در مناطق هموار وجنگلات طبیعیِ امازون و همچنان سرحدات  این تمدن هنوز معلوم نشده است.

اما هیجان انگیزترین و مرموزترین اثر که همانا صخرۀ مقدس می باشد و کاملاً توسط کارآيیِ انسان ساخته شده برجسته تر از همۀ کشفیات دیگر است.

یک شبکۀ کنده کاری شده با اشکال هندسیِ چهارضلعی وجویچه مانندِ خویش، به قلۀ این مکان مقدس می انجامد. متخصصان بشقاب های پرندۀ خود مسما، اما این محل را میدان پرواز موجودات غیر زمینی می دانند.

نخستین کاشف منطقه، دایرۀ متشکل از ۱۸ سنگ را محل شستشوی طلا تعبیر کرد. بنابر گزارش یک تاریخنامۀ کهنۀ صدساله، درینجا در کنار صخرۀ افسانویِ سامایپاتا Samaipata  طلا به فراوانی وجود داشته است.

دانشمندان حدس می زنند که طاقچه های مصنوعی اینجا نیز بگونۀ مشابه معبد معروفِ  شهرِ کوسکو Cusco   در کشور پیرو با تخته های طلا فرش شده بود.

در طاقچه های مومیايی شده این محل، زمانی نیاکانِ قوم اینکا قرار داشتند. آنها بعنوان واسطه میان انسان و رب النوعان شمرده می شدند.

فاتحان اروپايی رؤیا و اشتیاق  طلای خالص را در سر می پرورانیدند! بیشتر این طلا ها ذوب شده و از طریق کشتی ها به سوی دیگر اقیانوس اطلس انتقال داده می شدند. درین جریان بخشی از اشیای گرانبها به قعر اقیانوس در زمین نشسته است و تا امروز در همانجا قرار دارد.

بعد از ورود هسپانوی ها، سرخپوستان مناطق هموار سرزمین افسانویِ طلاخیزِ پایتی تی Paititi را بهشتی در شرقِ کوه های "آند"  توصیف می کنند. گفته می شود که این محل در کنار صخرۀ مقدس موقعیت داشته است.

شکاف های موجود  به هیچ عنوان جای پای موجودات غیر زمینی نمی باشد، بلکه در آنزمان جهت نظارت اوضاع جوی استفاده می گردیده است. متخصصان  نوای باد را  زمانی که از بالای وی می وزید ، تشخیص می دادند و می توانستند بدین ترتیب آب و هوا را پیش بینی کنند. کامایوک ها  Camayoc یا خبره گانی که می توانستند صدای باد را بشنوند از سوی هسپانوی ها  متحدین شیطان بحساب درآمدند و نا بود گردیدند.

از طریق خطوط تراشیده شدۀ  پُر خم و پیچ.بصورت طبیعی چیچا یک نوشیدنیِ مذهبی از جواری  جاری بوده است. خون بصورت استثنايی و در حالات مخصوص هدیه داده می شد. شاید ازین راه رب ا لنوعان به گونۀ ملایمتی مورد تهدید قرار می گرفتند.

درین مراسم روی رابطه میان انسان و طبیعت تأکید ورزیده می شد. حاصلات اینکا ها در خشکسالی ها حتی امروز نیز اعجاب انگیز می باشند. میزان حاصلات، با روش های ماهرانۀ آبیاری آنها حتی از کوچکترین قطعۀ زمین، بعد از زوال این امپراطوری هرگز دوباره بدست نیامده است. این امر در بخش انواع گیاهان وارد شده از سوی اروپائیان بدانجا نیز صدق می کند.

تحلیل های استخوان های مردم آنزمان نشان می دهند که در امپراطوریِ اینکا قحطی و گرسنگی وجود نداشته است. حاصلات در هزارها انبار ذخیره می شدند ؛ به غارتگران آنها حکم اعدام تعیین گردیده بود.

هسپانیايی ها همه چیز را به یغما بردند . آنها شاید نمی دانستند که  انباشت ذخیره در طبیعت یک امر کاملاً طبیعی بشمار می رود.

سلسله کوه سامای پاتا Samaipata  در پائین این شهزاده نشینِ فراموش شده قرار دارد.

کامپِسینوس ها Campesinos  ، مردم بومی اینکا درین منطقه، می خواهند کوه مقدس را اشغال نمایند، زیرا آنجا برای باشندگان بومی حیثیت یک سمبول را داراست.

عده يی امروز نیز بر خطرناکترین سلاح اینکا ها که  فلاخن بوده است، تسلط کامل دارند. آنها می توانستند از فاصلۀ صدها متر یک پرنده را با فلاخن نشانه بزنند.

اینکا های ماهر و با استعداد، بر اقوام زیادی مستولی گشتند و آنها را جزء امپراطوریِ خویش ساختند. براستی چرا قوم چیریگوانوی  Chiriguano  باشنده در جنگلات طبیعیِ واقع در شرق سانتا کروز Santa Cruz  که از سوی اینکا ها وحشی تلقی می شدند، سرسخت ترین دشمن قوم اینکا بودند؟

آنهم از جنگلی که گفته می شد تنها وحشیان عریانِ آدمخوار  و مجهز با تیر و کمان  در آنجا رفت و آمد دارند.

بدنبال پاسخی برای پرسش بایستی به سرزمین هموار منطقه راهی  گردید.

باستان شناسان، اینجا در برکۀ امازون اشیای زیادی از یک تمدن ناشناخته ومحو شده را کشف نموده اند. ظروف سفالین، استخوان ها، دانه های غله جات، تهداب خانه ها و بعداً علایمی از خاکسپاری های باشکوه  از جملۀ این آثار می باشند.

تمدن، درین آخرِ دنیا ، جايی که  زمانی جنگلات انبوه سراسر آنرا فرا گرفته بود و  تا چندی پیش جهان غرب تصور می نمود  تنها مردم عریانِ وحشیِ آدمخوار در آن می زیسته  و رفت و آمد داشتنه اند!!!

در بولیویا اغلب فرهنگ های پیشرفتۀ اینکا و تیاهواناکو  Tiahuanaco را یکی شمرده اند. دانشمندان نشان داده اند  که مردم این سرزمین وحشی نبوده ، بلکه متمکن و کشتکار بوده اند ؛ آنها درک مشخصی از زیبايی شناختی داشته اند  که با  تصور مردم کوهستان نشین قابل مقایسه بوده است.

خشم و غضب شدیدِ"اینکا" ها نسبت به قوم چیریگوانو ، طوریکه بعداً آنرا برای هسپانیايی ها نیز بیان نموده اند، قابل درک می باشد. دلیلش اینست که اینکا ها چیریگوانو ها را آدمخوارانی می نامیدند که از جنگل آمده اند ومتمدن نمی باشند. این اظهارات بعداً در همۀ تاریخنامه ها به همین گونه نقل می گردد؛ مثل اینکه اطلاعات جعلی و با مقصود همیشه  در تاریخ بشریت وجود داشته است.

برای دانشمندان بررسی علل معنویِ محو فرهنگ های مردمِ این حوزه دارای اهمیت زیادی می باشد.  پژوهشگران عقیده دارند که دانش و آگهی های مهم دربارۀ چگونگیِ زندگی اقوام  این منطقه از بین رفته است.

با وجود همۀ اینها، بمنظور تجسس همیشگیِ وحدتِ خویشتن با محیط زیست نیزکه شده است، باید دوره های پیشینۀ تاریخ و فرهنگ های گذشتۀ بشری  را بصورت دقیق وکافی  مورد مطالعه قرار داد.

پایان

  

 

 

 

 
 

 

admin@vatandar.at
 
 
 
 مدیر مسوول : انجنیر هما یوسفی
صاحب امتیاز : انجنیرنجیب یوسفی
کليه ی حقوق بر اساس قوانين کپی رايت  محفوظ و متعلق به «وطندار» می باشد