2012/09/21

.اصل این نوشته، مضمون برنامه یی بود که ازطرف تلویزیون دویچه وله DW-TV  دردسترس شبکه های تلویزیونی افغانستان قرار گرفت. بدینوسیله جهت اجازۀ پخش آن در رسانه های دیگر، از تلویزیون دویچه وله ابراز امتنان می گردد.

   

در لاگو اینریکیلو Lago Enriquillo    آب های شور غرب جمهوری دومینیکان Dominican Republic ، کشوری در دریای کارائیب Caribbean  و بخش شرقی جزیرۀ هیسپانیولا Hispaniola  با پایتختش سانتو دومینگو Santo Domingo ، یکی از هشت پارک ملی ابن سرزمین موقعیت دارد.

بر فراز این منطقه، سلسله کوه های سیِرا دِه بائوروکو Sierra de Baoruco که خود نیز پارک ملی می باشد و از شرق تا غرب  این کشور را احاطه نموده است، سر بفلک کشیده اند.

این کوه ها را تا بلندترین قله های آنان به ارتفاع بالاتر از سه هزار متر، جنگل های کم انبوه صنوبر پوشانیده اند.

رستنی های بهم بافته، نشانده رطوبت زیاد در منطقه است. ابرها هنگامی که از دامنۀ کوه بالا می روند، سرد می گردند. اغلب باران می بارد ودر نتیجه گیاهان انبوه بیشماری انکشاف می نمایند .

نمناکی زیاد اجازه می دهد که حتی در طبقات بالايی درختان بلند صنوبر نیز  رستنی های متعددی به زندگی غیر وابستۀ خویش از زمین ادامه دهند. همه جا گیاهان رنگارنگ  بهم بافته رشد و نمو می کنند .

نباتات ویژه، مجتمعی از زندگی مشترک الجی ها و قارچ ها با یکدیگر اند.در جنگل کوهستانی  منطقه، حیوانات کم پیدا می شود. در عوض شکوفایيِ گیاهان رنگارنگ، این کمبودی را جبران می کنند. در جنوب سیِرا دِه بائوروکو، منظرۀ طبیعت بیکبارگی تغییر می نماید. زمین هموار وسیعی، تا آنسوی بحر امتداد می یابد.

هوای  پايین منطقه  زیاد سوزانست. باتلاق های راهبند درختانِ مانگرو Mangrov نشان می دهند که آبهای اینجا خیلی شورند و در رابطۀ مستقیم با بحر قرار دارند. تشنجِ ریشه های گیاهان چنان  انبوهند که  هرکسی مجبور می گردد تنها ازمنطقۀ کم آبِ کنار درختان مانگرو براه خود ادامه دهد.

زیباترین و چشمگیرترین پرندۀ مرداب های اینجا فلامینگوی سرخ رنگ بشمار می رود.این پرنده اما چنان ترسوست که کسی  نمی تواند به وی زیاد نزدیک گردد. شاید فلامینگو ها که به ندرت درهیسپانیولا تخم گذاری می کنند، مهمانانی ازمناطق خشکی امریکا درینجا باشند.

این مرداب ها از جملۀ بزرگترین باغ های ملی جمهوری دومینیکان، یعنی پارک ناسیونال خاراگوا Parque Nacional Jaragua  شمرده می شود. اینجا را طبیعتی آمیخته از آب های شور، جنگل های خشک، دامنه های نمکسار، سواحل و جزایر ساحلی تشکیل داده است.

در مرداب اویِدو Oviedo  لک لک های های نول قاشق سرخرنگ  را میتوان مشاهده نمود .این مرغان به لک لک های افسانوی اروپائیان شبیه می باشند و همچون آنها در ساحۀ نیم دایره های وسیعی با نول نیمه باز خویش، حیوانات کوچک آبی را جستجو می کنند.

ظاهراً شکارِ گروهی امتیازات خویش را داراست، زیرا پرندگان پیشتاز، شکارهای زیر نظر را در درون آب رم می دهند.

دنیای حیوانات در باغ ملی خاراگوا می تواند پرنده شناسان سراسر جهان را مجذوب خویش گرداند.هنوز اما تنها محرمانی اندک بعنوان یک محل دیدنی، بدینجا آشنا می باشند؛ دور از دنیای گردشگری بزرگ.

بخش اعظم پارک ملی را جنگلات خشکِ وسیع ساخته است.این طبیعت سوزانِ بدون آب، تا بحر ادامه می یابد. دراینجا می توانند تنها گیاهان ویژۀ منطبق شده با این شرایط  رشد و نمو کنند و بس. اکثریت این گیاهان، سوای درون جنگلات خشکِ جزیرۀ هیسپانیولا، در هیچ جای دیگر دنیا یافت نمی شوند.

مشاهدۀ مرجان های کج بیل مانند و نوک سوزن وارِ قشر زیرین سطح زمین، وپوشش خاردارگیاهان اینجا دلیلی برآنند که این جنگل ها از خطرِ زرع نباتات محفوظ باقی مانده اند.

گیاهان تیلاندسی Tillandsia  بصورت حیرت انگیزی خویش را با  آبِ کم  و هوای سوزان اینجا سازگار ساخته اند.آنها بالای درختان مسکن می گزینند، بدون اینکه طفیلی آنها بشوند. برگ های خم شدۀ آنها فلس های مک زنی دارند، که می توانند بزریعۀ شان رطوبت هوا را جذب کنند. بخصوص کاکتوس درینجا زیاد پیدا می گردد.

از مِلوکاکتوس مَکراتانتوس Melocactus  macranthus    ماهیگیران بهره می برند.آنها این گیاه را قطعه قطعه می کنند وازآن بعنوان طعمۀ دام جهت جلب ماهیان استفاده می نمایند.    

کسی که میل داشته باشد با همۀ زیبايی های پارک ملی خاراگوا  آشنا گردد، باید از جزیرۀ اصلی هیسپانیولا بیرون برود و به دورافتاده ترین جزیرۀ کوچک پارک ملی، یعنی التو وِلوAlto Velo ، سفری بنماید.

کولمبوس Kolumbus این جزیره را بادبانِ بلند نامگذاری کرده است.

د ر ماه جون آغاز فصل بارندگی پرندگان دریايی زیادی جهت تخم گذاری درینجا جمع  می شوند. مثل همۀ جزایر غیر مسکونی، پرندگان اینجا نیز از خود  ترس کمی در مقابل انسانها نشان می دهند. پرندگان  درینجا بیضه را گرما نمی بخشند، بلکه در برابر حرارت سوزان حفاظت می نمایند.

با وجود اینکه انواع مختلف پرندگان ، در خیل های مختلطی  تخم گذاری می کنند،هر نوع اما در ساحۀ خویش دارای مرزبندی معینی می باشد.

همانگونه که در یک چنین همجواری نزدیک به هم، اختلافاتی بین آنها بوجود می آید، خیلی سریع دوباره آرام نیز می گردند.

جنگل انبوهی  جزیرۀ بئاتا Beata  را با یزرگی تقریباً پنجِ در پنج کیلومتر، در نزدیکی زیاد سرحد با هائیتی Haiti   که تا پنجصد سال  پیش یک منطقۀ مسکونیِ سرخپوستان بود، پوشانیده است.عرضه کنندۀ آب شیرین برای جزیره ، اماا باران های پراکندۀ اینجا می باشد و بس.

تنها در نزدیکی ساحل، پیاده روی در جنگل  میسر است. درسمت داخلی خوداین جنگل غیر قابل نفوذ می گردد، به همین دلیل عبور ازآن با پای پیاده امکان پذیر نمی باشد.

در جزیرۀ بئاتا یکی از بزرگترین انواع چلپاسه های بزرگ بنام کرگدن چلپاسه زندگی می کند.این حیوانات که با علاقۀ تمام بالای صخره های ساحلی آفتاب می خورند،همچون چلپاسه های جایگزین در جزیرۀ  اصلی هیسپانیولا ترسو می باشند.

جزیرۀ بئاتا یکی از مهمترین گنجینه های باغ ملی خاراگوا می باشد.این جزیره جایگاه طبیعت است و یک پُستۀ کوچک نظامی. ماهیگیرانی که گهگاهی از هیسپانیولا اینجا می آیند، کمتر آرامش را برهم می زنند.

کریستف کلمب ۱۴۵۱ - ۲۰ مه ۱۵۰۶ سوداگر و دریانورد اهل  ایتالیا  که بر حسب اتفاق قارهٔ آمریکا را کشف کرد هم می دانست که در سمت غربی بئاتا یک ساحل ریگی کوچک طبیعی نیز موجود می باشد. وی، برای مدت درازی چندین بارجهت استراحت  با همراهانش دراینجا لنگر انداخته است.

درختان نارگیل، مدتها قبل از کولمبوس درینجا نشانیده شده اند. بعد از ترک سرخپوستان، غیر ازحد اکثر یکبار و آنهم بتوسط زندانیان تأدیبی که نمی توانستند ازینجا فرار نمایند، یک مسکن گزینی مستمر، تقریباً در منطقه وجود نداشت.

زمانیکه  کریستف کولمبوس به بئاتا رسید،اکثریت سرخپوستان  در محل تقاطع یک خلیج بزرگِ درختان مانگرو با ساحل، اینجا در قسمت شمال جزیره، زندگی می کردند.

آنزمان، شیران دریايی که مهمترین منبع غذايی سرخپوستان اند،هنوز درینجا وجود داشتند، و درمنطقۀ کم آبِ وسط ریشه های درختان مانگرو خوب صید می شدند.غذای اصلی سرخپوستان را اما حلزون های بزرگ دریايیِ تشکیل می داد، که خارج از ساحل از سطح دریا صید می گردیدند. در مرداب های کم آب عقبِ خلیج، جايی که آنها خانه های مسکونی خویش را بنا کرده بودند، پوسته های بی شمار غذای حدود پنج سده قبل انباشته شده اند.

ماهیگیران جزایر کارائیب هنوز هم این حلزون های دریايی را تناول می کنند.آنها برخلاف  باشندگان بومی اینجا، قشر سخت حلزون ها را با سیلاوه می شکنند. ازاستفادۀ نوع ابزار جهت  سوراخ نمودن این قشر بتوسط بومیان در آنزمان  و بدینترتیب تخریب عضلات اتکای بدن حلزون ها، اما اطلاعی در دست نیست.

 زندان منطقه  از مدتها بدینطرف متروک می باشد. حکومت امروز دیگر زندانیان تأدیبی را به جزیرۀ بئاتا نمی فرستد، بلکه تنها عسکر گسیل می دارد.این سربازان اما نیز مستقر کردن خویش درین پایگاه دور افتاده را همچون مجازات احساس می کنند.

و  هنوز ماهیگیران از جزیرۀ هیسپانیولا نیز بدینجا می آیند تا تور های ماهیگیری خویش را در مقابل جزیرۀ بئاتا در آب بگسترانند. مقدار صید آنها اما اغلب تأثر انگیزست؛  عدم موجودیت آب شیرین به آنها اجازه نمی دهد که برای مدت زیادی درینجا اقامت ورزند.

در آبهای  اطراف هیسپانیولا بیشتر از بیست نوع نهنگ رفت و آمد دارند.

جهانگردان جمهوری دومینیکان می توانند از پارک های ملی این کشور بازدید بعمل آورند ؛ مرداب ها، تمساح ها و مرغان دریايی آنها را مشاهده کنند ؛ و از گلهای کاکتوس وارکیده دیدار بعمل آورند. همۀ باغ های ملی این سرزمین زیبا منظرۀ تقریباً طبیعی و دست نخوردۀ خویش را خوشبختانه تا کنون حفظ نموده اند.

پایان

  

 

 

 

 
 

 

admin@vatandar.at
 
 
 
 مدیر مسوول : انجنیر هما یوسفی
صاحب امتیاز : انجنیرنجیب یوسفی
کليه ی حقوق بر اساس قوانين کپی رايت  محفوظ و متعلق به وطندار می باشد