“
“ین دژ یا حصار در حدود سه قرن (از قرن دوم تا پنجم مسیحی) آبادی روی
پشته بالاحصار به شکل اثر مذهبی ساخته شده که نظر به شواهد نقاط مجاور
میتوان آن را نیایشگاه بودائی خواند که احتمالاً بعید نیست که شالوده
اولین قلعه جنگی در همین زمان بدست یکی از شاهان هپتالی (هون) بوده
باشد. تیمورشاه که پایتخت افغانستان را از قندهار به کابل انتقال داد و
در بالاحصار کابل جاگزین شدند. تا عصر سلطنت امیر عبدالرحمن خان پایتخت
در همانجا بود” 
گزیده های مقالات فرهنگی استاد عبدالله وفا
زندگینامه استاد عبدالله وفا
مختصر زندگینامۀ عبدالله « وفا بنده در سال
(1337) ه. ش. درسرآسیاب ده افغانان کابل
نازنین ، دیده به جهان کشودم . پدرم استاد حفیظ الله ( وفا )
نورستانی ، نقاش؛ شاعر؛نویسنده ؛ هیکل تراش و پدرکلانم جنرال
مبارکشاه نورستانی قوماندان درجنگ استقلال کشور ، در محاذ
پکتیا بود.تعلیمات ابتدایی؛ متوسطه و عالی را در سال ( 1355)
در لیسۀ امانی ( نجات) به پایان رسانیدم.در سال (1359) از
دیپارتمنت( دری) پوهنخی زبان و ادبیات پوهنتون کابل لیسانس
گرفتم و پس از خدمت سربازی در سال (1360) به صفت استاد زبان و
ادبیات دری در تربیۀ معلم سید جمال الدین مقرر شدم و در سال
(1363) به حیث استاد دری
در انستیتوت پیتاگوژی کابل تبدیل شدم ؛ از سال( 1364 تا
1371)مجدا در تربیۀ معلم سید جمال الدین و بعد از ظهر به حیث
استاد دری در پوهنخی روشان ایفای وظیفه
نمودم.در سال (1372) مجبور به ترک وطن عزیز و سفر در دیار غربت
و طاقت فرسای پشاور گردیدم؛که در آنجا مشخصابه همت و همکاری دو
دوست نازنین و معارف دوستم ( نجیب جان و عیسی جان ) ومحبت
دوستان دیگر ، توانستیم لیسۀ امانی را در دیار غربت در شرایط
که جنگ سالاران بخاطر رسیدن به قدرت و یکه تازی ؛ مکاتب را به
یغما بردند ؛ صاحبانش را کشتندو در هایش را بستند و اما، ما
به خاطر همه تازی که همه سر فراز باشیم ؛ خدمت ولو ناچیز ولی
حیاتی وبا ارزش برای آیندۀ وطن را انجام دادیم و لیسۀ امانی را
با دستهای خالی ؛ همت عالی و توان ضعیف مالی، ایجاد کردیم.
که در اندک زمان از نام و نشان نیک بر خوردار شد و تا اکنون
فرزندان ما از مزایای معنویش فیض می برند.در سال (1377) به یک
سفر تجارتی عازم کشور رومانیا شدم و در سال (1378) با خانم و
سه طفلم هر یک ( بهمن، بهار و بهرام ) به کشور اتریش مقیم شدم
و تا اکنون در شهر ویانا زندگی داریم.از سالهای (1360) بدینسو
جسته و گریخته شعر میگویم و پارچه های ادبی؛ طرح داستانی و
طنز؛ مینویسم؛ در شعر پیرو سبک کلاسیک هستم و در نثر علاقمند
نثر هنری میباشم.
گزیده های مقالات فرهنگی
|
|
