WELCOME

To Our Website

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Sed non metus

 گزیده های مقالات فرهنگی فلسفی وسیاسی

   بمقام محترم مجلس نمایندگان کشور                       سید مبین "هاشمی"  

 
بسم الله الرحمن الرحیم
بمقام محترم مجلس نمایندگان کشور
السلام علیکم و رحمة الله و برکاته

(دوستان عزیز!

نوشته ای کنونی عبارت است از نامه یی میباشد که چندی پیش بمجلس نمایندگان فرستادم.)خداکند که شما بزرگان قوم و قانونگذاران کشور در پناه ایزد  یکتا بوده و از گزند روزگار در امان باشید.

محترما:

     آنطوریکه همه میدانیم کشور عزیز ما افغانستان به اثر ناهنجاری ، نابسامانی و جنگ های داخلی و درهم و بر هم شدن سیستم دولتداری  یک حالت خیلی ها وخیم را به خود گرفته است. این کشور و مردم آن نه تنها از نگاه سواد، تحصیل و آبادی به عقب مانده است؛ بل، از نگاه اقتصاد نیز از جمله ممالک خیلی ها غریب و نا توان به شمار میرود. بنا بر همچو یک سبب زعیم و رییس جمهور کشور ما آقای حامد کرزی در هر محفل و برنامه یی که اشتراک میورزند، از حاضرین در محفل و تالار خواهان همکاری ها اقتصادی میشوند. حتآ میتوان گفت که بسیاری مصارف ما از کمک و همکاری ممالک و مردم بیگانه فراهم میگردد. تا جایی که بنده معلومات دارم، حکومت کنونی قادر به پرداخت معاش معلمین خود نبوده و آنرا نیز از پول همکاری شده میپردازد. نه تنها معاش؛ بل، آبادی سرک ها، جوها، پل و پلچک ها، مکاتب، مدارس، شفاخانه ها و... اکثرن توسط همچو پولی اعمار گردیده به مردم تقدیم میگردد. درست است که دولت و یا حکومت کنونی از نگاه اقتصاد خیلی ها عقب مانده است؛ اما کشور و مردم ما چنین نیستند. ما در سرزمین خود معادن طلا، نقره، نفت و ... همه را داریم. اینکه در شرایط کنونی از آن استفاده کرده نمیتوانیم، بحث دیگر موضوع میباشد. به هر حال میخواهم بگویم که تا بکی با پول و همکاری کشورهای بیگانه امور حکومتداری را پیشبرد؟ تا بکی معاش معلمین، انجنیران، مهندسان، مامورین، سربازان، افسران، والیان، وزیران و... را از بوجه ای دیگران پرداخت؟ تا بکی سرک، پل و پلچک، مکتب، مدرسه، دانشگاه، مراکز صحی، اجتماعی، تونل ها و... را انجنیران دیگران و پول آنها اعمار کرد؟ تا بکی زعیم و رییس جمهور و یا وزیر این کشور به نزد دیگران دست دراز نموده خواهان همکاری گردد؟ تا بکی امرار حیات را از جیب دیگران کرد؟ و بالآخره تا بکی ما مردم محتاج دیگران باشیم؟

     کشورهای کمک کننده یک روز حتمن از این خاک رفتنی است و یا پیش از رفتن شان شاید که همکاری های اقتصادی خود را کاهش دهند ویا تمامن قطع کنند. شاید آنها نیز بگویند که: ای دولتمردان و ملت افغانستان! کمک، بشردوستی، همکاری و... تابکی!؟ ما نیز از خود ملت و مردمی داریم و نمیتوانیم که برای همیش در نزد شما بوده بودجه ای کشور خود را تقدیم شما کنیم.!     بناءً پیش از اینکه با همچو یک سرنوشت دچار شویم ویا پیش از اینکه همکاری اقتصادی ممالک بیگانه قطع گردیده در میدان به یک حالت وخیم و دردناک بمانیم، لازم است که تدابیر لازمه را گرفته در صدد ایستادن به پاهای خویش شویم. از مدت زمان زیادی بنده در فکر تقویت بخشیدن وضعیت اقتصادی کشور بودم و در نهایت دو راه ذیل به ذهنم آمد و خواستم که آنرا با شما قانونگذاران در میان بگذارم:

     اول: همکاری تاجران ملی: اگر امکان داشته باشد مقام محترم تان طی یک جلسه و تبادل افکار و رسیدن به یک نتیجه از سرمایه گذاران و تاجران ملی خواهان کمک مالی ماهانه گردیده در صدد تقویت بخشیدن اقتصاد کشور گردید. یعنی تاجران ملی نیز یک فرد و شهروند این خاک بوده و باید که در قسمت بهبودی وضعیت اقتصادی، انکشافی، ارتقایی، ترقی و... کشور سهم برازنده بگیرند. آنها میتوانند ماهانه با پرداخت یک مقدار پول به دولت وظیفه ای ایمانی، وجدانی، وطنی و بشردوستی خود را بجا آورند. همچو همکاری آنها شامل، همکاری نقدی بلا عوض، زکات مال، صدقه و ...نیز شده میتواند. اگر مقام شما با تاجران ملی کشور یکجا شده همچو یک برنامه را تقدیم آنها کنید، به نظر بنده هر کدام آنها حاضر به همچو همکاری خواهند گردید. زیرا به سبب همکاری آنها کشور ترقی و پیشرفت میکند که این خود سبب بهبودی تجارت و سرمایه گذاری آنها میگردد. 

     دوم: همکاری مردمی: مقام محترم تان با وضع نمودن یک لایحه خواهان همکاری مالی از مردم شده میتوانید. یعنی تمام شرایط و وضعیت را در نظر گرفته از مردم ماهانه خواهان پرداخت یکمقدار پول شده در قسمت بهبودی وضعیت کشور سهم گرفته میتوانید. گرفتن پول ماهانه نیز خیلی آسان بوده و آنرا از طریق تکنالوژی و سامان آلات آن انجام داده میتوانید. یعنی از طریق تیلفون (مبایل). شما میتوانید با توافق و هماهنگی شرکتهای مخابراتی چون: افغان بیسم، روشن، اتصالات، وصل و... همچو یک برنامه را سازماندهی کنید. قرار معلوماتی که بنده از سایت انترنیتی وزارت محترم مخابرات بدست آوردم، در حدود 18 ملیون نفر در حال استفاده کردن از مبایل میباشند. این بدان معناست که در افغانستان 18 ملیون مبایل درحال کارکردن بوده و شاید که به همین پیمانه انسان از این نعمت مستفید میشوند. پس اگر شما لایحه یی را بسازید که در آن هر شهروند افغانستان ماهانه –بطور مثال- 20 افغانی به دولت جهت بهبود وضعیت اقتصادی آن بپردازد و آنرا هر ماه از کریدت (پول) مبایل شان بگیرید یک مبلغ هنگفتی میشود. مثلن: اگر 18 میلیون نفر ماهانه 20 افغانی بپردازد عاید حکومت در یکماه عبارت میشود از 360000000 افغانی و اگر این پول را به دالر آمریکایی تبدیل کنیم- اگر قیمت یک دالر فرض مثال 50 افغانی باشد- 7200000 دالر آمریکایی و اگر این را ضرب 12 ماه کنیم عاید حکومت-بدون مالیه، عواید گمرک وغیره- مساوی میشود به 86400000 دالر آمریکایی. همچو یک همکاری برعلاوه ای آنکه برای شهروند این مملکت گران تمام نمیشود-چون یک مبلغ خیلی ها ناچیز است- از سوی دیگر یک همکاری وطنی و ایمانی بوده و سبب بهبود یافتن اقتصاد کشور و دست کشیدن از محتاجیت به دیگران میگردد. خلاصه اینکه شرکتهای مخابراتی ماهانه از کریدت (پول) هر مشترک خویش همین مبلغ را کاسته به دولت میپردازد.

     شایان ذکر است که این یک پیشنهاد بوه و بزرگان ما که در خانه ای ملت نشسته اند شاید که نظریات و مفکوره های خوبتر و بهتر از این را داشته باشند. اگر این پیشنهاد بنده برای شان معقول تمام شود، آنها میتوانند آنرا عملی کنند.

تشکر بااحترام

سید مبین هاشمی

دانشجوی دورِه ماستری بخش جامعه شناسی دین در دانشگاه نجم الدین اربکان شهر قونیه-ترکیه   تماس: 00905557605014

آدرس الکترونیکی: Sayedmobinh@yahoo.com    zubinhashimi@yahoo.com

    

رفقا، دوستان عزیزتارنمای وطندار !  لطفاً نظرات، پیشنهادات، انتقادات، مقاله ها، نوشته ها، مضامین و مطالب علمی و تحلیلی خود را جهتِ نشر به ادرس پوست الکترونیکی سایت بفرستید